Liedje

Stel je voor: Ik schrijf, als oude bekende van je, in opdracht van jou een liedje over je bedrijf. Je komt bij mij luisteren, en je vindt het werkelijk waar schitterend. Je betaalt me de factuur die ik je gestuurd heb. Maar ondanks dat je een oude bekende van me bent, vroeg ik wel gewoon de marktprijs voor het schrijven van het liedje, en was het een “aardige” factuur.
Bovendien, je hebt mij wel gebeld voor die klus, maar ik heb het iemand anders laten schrijven, maar ik ben natuurlijk wel eindverantwoordelijk. Dat verrast je, maar goed, het zal wel.

Een week later lijkt het je wel leuk om dat liedje thuis te beluisteren, of naar een perserij te sturen om het op cd te laten persen. Dus je belt me op om me een MP3- of WAVfile te laten sturen. Dat kan dus niet. De rechten liggen bij mij, en als je een MP3- of WAVfile wilt, moet je daar eerst voor betalen. Niet de hoofdprijs, maar ja, ik moet het toch even maken en ik zie dat als een soort service van mij naar jou.

Klinkt raar toch? Geloof me, ik heb iets soortgelijks aan de hand op dit moment, waarbij ik de opdrachtgever ben. Niet met een liedje, maar iets anders, maar ik houd het liedje als voorbeeld.

Ik heb dus niet de kans om de volledige versie thuis te beluisteren, maar slechts een deel ervan. Als ik de volledige versie wil hebben, moet ik daar, bovenop de factuur die ik al heb betaald voor het schrijven van het liedje, voor betalen. Niet heel veel geld, maar toch. Ik had de leveringsvoorwaarden moeten lezen. Wat ben ik dom en naief!

Ach ja, van die dingen. Leert me dat ik de mensen om me heen waar ik een “recht toe, recht aan” relatie mee heb extra kan waarderen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *