Steely Dan: Teleurgesteld

Urei LA-10

Man, wat had ik er zin in: Donderdagavond, Heineken Music Hall, Adamson Line-array, Midas mengtafel en Steely Dan op het podium…dat belooft wat zou je zeggen. “One, two, Three, four” en de band begon te spelen. En ik dacht dat de aansturing van het sub kapot was: er was géén laag. Geen laag. De basdrum klonk alsof iemand met een bezem tegen een krant aansloeg, de basgitaar was niet eens te horen….”okay, ze gaan dit vast fixen”, dacht ik. Maar er was totale rust bij de mengtafel…

Wat is geluid en muziek toch een subjectief iets. Ik bedoel, de meneer achter de mengtafel moet toch gedacht hebben dat het goed klonk. En wat is het dan jammer dat één man verantwoordelijk is voor de sound van zo’n avond. Ik weet dat ik niet moet overdrijven, en er waren zat mensen die het mooi vonden, maar ik ging met een kater naar huis. Gelukkig stond ik niet alleen, de mensen die in mijn omgeving stonden, Ferdinand Gerritsen Mulkes, Tijmen Zinkhaan en Hans Grotenbreg, baalden ook flink. De band speelde te gek, maar de klank was beroerd. De band met al die geweldige albums, voorzien van de meest waanzinnige jazzpopfusion liedjes, voorzien van een geweldige klank, altijd voorzien van geweldige muzikanten, albums die nooit vervelen….Ik ga in de toekomst niet meer denk ik. Ik ga lekker in de studio die albums draaien en lekker achterover hangen in de bank. Heerlijk.

Hoogtepunt van de avond had ik zonder dat ik het wist al eerder die avond: Ik heb in Utrecht, via Ebay, een Urei LA-10 gekocht. Lekker mee gespeeld vanavond.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *