As Loud As…

In de nieuwe “the Mix” staat een leuk stuk over de nieuwe tour van Metallica, toch nog steeds één van mijn favoriete bands. Mooi stuk met veel info.

Lees het hier…

Een Gearslutz-lid vertelde in één van z’n posts dat een door hem gemixt en geco-produceerd liedje in de top 20 van de amerikaanse countrycharts terecht was gekomen. Dat is natuurlijk leuk voor hem, maar het bijzondere eraan is dat het allemaal via een onorthodoxe manier tot stand is gekomen. Trouwens, dat liedje heet “in Color” en is van Jamey Johnson.

Aangetrokken door de goeie mix van het liedje ging het amerikaanse magazine “the Mix” naar hem toe om te vragen hoe eea aangepakt werd tijdens de opnames, en ze kwamen verbaasd terug…een greep uit het interview: Sm57’s als roommicrofoons, nauwelijks compressie op de tracks, en over de hele mix, en het totaal klinkt niet hard, en dus dynamisch. Bovendien wisten de heren technici en muzikanten niet dat ze een album aan het opnemen waren, ze waren voor de lol aan het jammen in een studiotje.

Lees het interview in “the Mix” hier…, en check de clip op Youtube hier…

Aaah, heerlijk. Op het internet staat een pagina van Roger Russel die compleet de vloer aanveegt met wat we eigenlijk allemaal al weten: Dure speakerkabel slaat nergens op. Believing is hearing zegt hij, en inderdaad, het is moeilijk om toe te geven dat dure kabel net zo goed klinkt als de goedkope die je overal bij de Gamma, Praxis etc kunt kopen. Leuke verhalen, vooral hoe goed de marketing in de speakerkabelbranche is. Geweldig verhaal.

Check het hier…

Geweldig! Wikipedia heeft een behoorlijk goede pagina over de “Loudness war”, oftewel het gebrek aan dynamiek in hedendaagse populaire muziek, inclusief een lijst van albums die daardoor ook echt #$%^&* klinken. Uiteraard mét Death Magnetic van Metallica in die lijst!

Check het hier…

Itunes, Het is al veel besproken. De één vindt het te gek, de ander vind het niets. Feit blijft dat je moet betalen voor de MP3tjes die je wilt hebben, en dat is natuurlijk goed, maar aan de andere kant: Het blijft MP3 kwaliteit, en binnen no-time kun je die via Limewire wel ergens downloaden, want er “lekt” altijd wel iemand. Ik hoor de laatste tijd veel jonge gasten zeggen dat MP3 goed is, maar geloof me: luister een keer in een Hifi winkel naar een MP3 of koop gewoon direct een ste B&W 801’s met een goede versterker en je wilt nooit meer naar MP3 luisteren. Maar goed, de gemiddelde tiener kan nog net een setje in-ear speakers kopen bij de Aldi….

Hoe dan ook, dé functie die Itunes helemaal goed maakt is dat je bijna alle tracks die er in het bestand staan, en dat zijn er gigantisch veel, kunt beluisteren. Ik heb bij Bol.com net een cd van Chick Corea besteld, Paint the World, en die heb ik voor de zekerheid toch even geluisterd bij Itunes, om zeker te weten dat daar wel die twee fantastische tracks opstaan. Je tikt gewoon “paint the world” in in het zoekvenstertje en hop, daar staan de tracks. Kopen voor 99 dollarcent, of effe een minuutje luisteren om er vervolgens een cd van te kopen, met dus betere kwaliteit.

Anyway, Itunes is geweldig, maar het heeft ook een dubbele moraal. Iedereen die een site als deze maakt weet dat je de muziekindustrie er niet echt mee helpt t.o.v. hoe het was, maar de tijden veranderen, en de meeste, eigenlijk bijna alle grote artiesten laten dus hun muziek op Itunes plaatsen. Zo verdienen ze nog iets aan de MP3 vernedering….laat Apple maar schuiven!

….is een soort van twee meter sessies, maar dan in Engeland, uit de Abbey Road studios. Veel bekende artiesten (want wie wil er niet spelen) die een mooi akoestische show geven. Op de site zie je lang niet alles, maar steeds een couplet of refrein van een hit van de artiest. Leuk om te zien. Helaas wordt dit soort programmas niet meer in nederland gemaakt, omdat de hoge heren geen geld willen uitgeven aan live muziek. En als ze het al doen komt er een show die er niet uitziet, vaak met een presentator die weinig verstand heeft van muziek. En dan klagen de omroepen weer dat het slecht bekeken wordt. Tsja, vindt je het gek?

Vroeger had je Topppop, Countdown en de twee meter sessies, en alledrie hadden ze wereldsterren op bezoek, en het werd goed bekeken. Vooral de tweemeter sessies met Jan-Douwe Kroeske waren vaak te gek, een intieme sfeer met grote artiesten die én goede muziek maakten, én leuke verhalen konden vertellen. Zou te gek zijn als zoiets weer es werd opgepakt, ik weet zeker dat er markt voor is. Maar vanwege de omroepen die nergens in willen investeren zie ik het nog niet gebeuren helaas….tenzij het zwaar gesponsord wordt, maar daarover later meer, want er zit weer van alles in de koker bij As loud as….

Hoe dan ook, check Live from Abbey road hier…

Ooit, door een hoop toevalligheden en samenlopen van omstandigheden, win ik er één….. maar voor 2009 ze zijn er alweer, de jaarlijkse Grammys nominaties…..

Check ze hier…

In mijn tijd bij Willibrord Studios mixte ik op Dynaudio speakers die versterkt werden door Ketelaar versterkers. Ketelaar is een Nederlands bedrijf dat zich specialiseert in het ontwerpen en fabriceren van Hi-end speakers, versterkers en meer. Ik zal je eerlijk zeggen: Die Dynaudios die we daar hadden klonken super. Dat zal voor een groot deel aan deze amps gelegen hebben.

Best interessant dus, zo’n hi-end versmelting met de studiowereld. Ik sprak afgelopen week met een gewaardeerd collega van me, en we waren het er allebei wel over eens: Hi-end is een rare wereld. Lopen nitwitten over een kabeltje van een meter, maar die is dan ook van zulke goede kwaliteit dat ie ook maar gelijk 400 euro moet kosten. Dat gaat er bij ons niet in. Als je weet dat als het in een analoge situatie zo is dat het signaal van microfoon tot op de gemasterde cd door ongeveer net zoveel koperdraad is gereisd als van hier tot Parijs….dan is dat toch een tikkie overdreven? Toch sta ik er voor open hoor, ik hoor mensen vertellen dat ze het verschil duidelijk kunnen horen. En eerlijk gezegd, een jaar of 7 geleden luisterde ik door een gebalanceerde kabel (XLR aangesloten) naar een mix op hoofdtelefoon, en daarna op ongebalanceerde kabel (via tulp) en ik kon het verschil steeds horen, in een “blindfoldtest”. Maar goed, das wéér wat anders….eindeloze discussie. Ik ben in elk geval nog niet overtuigd, maar als iemand me kan en wil overtuigen: ik ben de eerste in de rij.

Hoe dan ook, Ketelaar heeft z’n zaken goed voor elkaar…

Het grootste nadeel van Protools LE t.o.v. HD? Er schieten me 2 dingen direct te binnen: Het gelimiteerde “trackcount” van maximaal 48 sporen. Dat is vaak/bijna altijd te weinig. Irritant, maar aan de andere kant: Miles Davis, de Beatles en alle helden van toen deden het met 4 sporen of minder, en menig Jazzcombotje houdt het binnen de 24, en zeker binnen de 48. Daar kun je met een beetje creativiteit dus omheen werken.

Ander nadeel: Delay compensation, althans, het ontbreken daarvan. Plugins op je tracks vergen rekenkracht van je processor, en brengen dus vertraging met zich mee. Dan hoor je de “oplossingen”: Vertraag alle andere tracks dan ook, met allerlei hulpmiddelen waar je niet vrolijk van wordt.

Mellowmuse heeft een filmpje op het net geplaatst waar ik toch een beetje enthousiast van word. Een delaycompensation plugin, ATA. Lijkt er toch echt op alsof je latencyfree kunt gaan werken in Protools LE. Grote MacPro erbij, plugins erbij en gáán. Check het hier, en kijk of je het met me eens bent.

Bastiaan Boog tipte me over Keoda, een fabrikant van studiomeubilair, racks etc gevestigd in Polen. Zelf vind ik deze meubels mooier dan Argosy, mede door het persoonlijke tintje wat eraan zit; het wordt met de hand gemaakt, in de finish die jij wilt. Mooie ontwerpen waarover nagedacht is.

Check de Keoda-site hier…